Familiar sculpture

Sculptural reality

Domestic mountains

Met het werk "Domestic Mountains" wil ik de utopie van een maakbare wereld bevragen; het cultiveren van de natuur en de laksheid van onze perceptie. Het is een combinatie van vormonderzoek en betekenis genereren. Door het plooien en combineren van herkenbare en nieuwe vormen en materialen wil ik een eigen vormentaal creëren die geënt is op het gekende, een parallelle sculpturale realiteit. De sculptuur kan gezien worden als een kader waarbinnen de toeschouwer zijn bevindingen ordent, een verbeelding van een open denkproces.

Voor deze sculptuur ben ik vertrokken vanuit een ritueel dat in de meeste gezinnen centraal staat: het samen eten. Tijdens dit min of meer verplicht samen zijn speelt communicatie een uitermate belangrijke rol. Ook non-verbale communicatie levert een intensiteit van handelingen waarbinnen de onderlinge verhoudingen worden geponeerd. Sinds de opkomst van de nieuwe media is dit waarschijnlijk zelfs het gespreksmoment bij uitstek binnen de familie. Weggestopt achter een boterham of een kom soep leveren de gezinsgenoten zich aan elkaar over; afgezonderd van de buitenwereld is de sfeer bevrijdend of bedreigend. Kan het individu zich handhaven in zo'n besloten, ondervragende atmosfeer? Wil het dat wel of wil het volledig oplossen in de weidsheid van de groep?

De sculptuur vertrekt vanuit deze vraag naar identiteit en eigenwaarde, vanuit de onmogelijkheid het eigen ik te duiden en vanuit de vraag naar het belang hiervan. De keukentafel wordt van haar functie ontdaan en verandert in een soort speelveld waarop mobiele bergen de pionnen (of spelers) zijn. De bergen lijken op het eerste zicht identiek en kunnen zich slechts in één richting voortbewegen.

Tegelijkertijd is de sculptuur een vijandige indringer die de normale gang van zaken verstoort. Zij nestelt zich als extra laag in het gegeven van het interieur en belemmert bepaalde dagelijkse   gewoonten door haar fysieke aanwezigheid. Door deze belemmering ontstaan er nieuwe ervaringsmogelijkheden.

Door haar beweging van de tafel naar de muur tot boven de tafel neemt zij zowel visueel als fysiek de aanwezigheid van de familie over. Wat zich altijd binnen afspeelde en beschermd was, wordt nu vervangen door een andere, vreemde wijze van communicatie, die al dan niet als opgedrongen wordt ervaren.

De binnendringer is flexibel en aangepast aan de situatie, de sculptuur is als het ware gedomesticeerd.  

Zij stelt vragen bij de volledigheid en de relevantie van het gezinsgebeuren door zich als katalysator voor te doen.  

"Domestic mountains" poogt de gebruikers en passanten te laten interfereren met zichzelf tegenover het banale, het alledaagse. Of deze interferentie eerder als storend, dan wel als gewenst wordt ervaren ligt zowel in het individuele als in de communicatie over dit nieuwe element. Hoe ondergaat het met u?