Ankelien Kindekens

Met haar sculpturen en tekeningen doorbreekt Tinka Pittoors de utopie van een manipuleerbare wereld. Geleidelijk aan breidde ze haar motieven uit van huid als metafoor – beschermend én afschermend – naar huis, landschap en stad. Pittoors stelt het normen- en waardesysteem van   de protectionistisch ingestelde mens, die   de macht denkt te hebben zijn eigen wereld of realiteit te kunnen maken, in vraag. Dit fenomeen manifesteert zich ondermeer in de aanleg van groenzones binnen de stedelijke context, gecoiffeerde landschappen , zoals Tinka Pittoors de groene buffers durft te noemen. Ze benadrukt dat deze macht evenzeer on macht reflecteert: het door de mens beïnvloede landschap zal op haar beurt haar bewoners beïnvloeden, wat een vicieuze cirkel in beweging houdt. In haar Junkle bedwingt ze een groene boomstructuur in een netwerk van geometrische vormen onder een glazen stolp. Een nietig, minuscuul figuurtje duikt op onder het dreigende weefsel, waarmee Pittoors een cruciaal motief binnen haar oeuvre duidt: de condition humaine. Met de verschillende afzonderlijke sculpturen die ze creëert, stelt Pittoors een soort van alfabet samen dat ze steeds in andere combinaties met elkaar in verband kan brengen, met bijbehorende betekenisverschuiving tot gevolg.

Deze overkoepelende thematiek van macht en manipulatie is voor de kunstenares echter een dankbaar alibi om in de eerste plaats met vorm, kleur en materie bezig te zijn. Het creëren van een aantrekkelijk beeld is een noodzaak: pas nadat de aandacht van de kijker hierdoor aangetrokken is, wordt het scherp cynisch kantje van de esthetische voorstelling duidelijk. Tinka Pittoors combineert herkenbare patronen – de Vichy ruit, handdoek, legercamouflage – met vervreemding tot een uit tegenstrijdigheden gecomponeerd beeld.

Ankelien Kindekens